ارتباط ناباروری و دیابت نوع یک

بر اساس یک مطالعه ی عرضی انجام شده در آلمان مشخص گردید تعداد فرزندان متولد شده زوج هایی که یکی از آنها به دیابت نوع یک مبتلا هستند کمتر از زوج های غیر دیابتی است. نتایج این تحقیق در مجله ی Diabetic Medicine(2012، 23 فوریه) بصورت آنلاین منتشر شد.

 دکتر Holsteinخاطرنشان می کند که داده ها در مورد قدرت باروری افراد مبتلا به دیابت نوع یک به خصوص در مورد مردان بسیار محدود است بنابراین تحقیق با هدف ارزیابی تعداد و جنسیت کودکان زوج هایی است که یکی از آنها به دیابت نوع یک مبتلا بوده و بررسی تأثیر سن ابتلا به دیابت نوع یک، بر قدرت باروری این افراد انجام گردید.

 محققین به مطالعه ی 697 فرد مبتلا به دیابت نوع 1 (364 زن و 333 مرد) و ارزیابی تعداد و جنسیت فرزندان متولد شده و سابقه ی ابتلا به دیابت در این خانواده ها پرداختند. سپس نتایج بدست آمده را با نتایج آماری دولتی که در سال 2009 از جمعیت همان منطقه تهیه شده بود، مقایسه نمودند.

محققین تمامی تولد ها را در طول زندگی گزارش کردند که این موارد شامل تولدهای بعد از ابتلا به دیابت نیز می شد.

بر اساس گزارش تهیه شده در سال 2009، میزان باروری زنان برابر با 36/1 کودک بود. در زنان دیابتی نوع یک که معاصر با این گروه بودند میزان باروری به 88/0 کاهش یافته است و در مردان  مبتلا به دیابت نوع 1، میزان باروری 65/0 گزارش گردید.

باروری مردان مبتلا به دیابت نوع 1 در مقایسه با زنان مبتلا به دیابت نوع یک کاهش بیشتری نشان می دهد( 1/51 درصد در برابر 7/35 درصد با p <.0001). نسبت تعداد فرزندان ذکور به فرزندان مونث در زنان مبتلا به دیابت نوع یک تقریباً برابر با یک است. زنان مبتلا به دیابت در مجموع 200 دختر و 199 پسر (p=1.00)را بدنیا آوردند . در حالیکه فرزندان مردانی که به دیابت نوع یک مبتلا بودند در مجموع 171 دختر و 160 پسر گزارش گردید(p=0.63). در زیر گروه کودکانی که بعد از ابتلا والدین به دیابت نوع یک شمارش شدند این نسبت جنسیت مشابه با موارد فوق است.

به گفته ی نویسندگان مقاله به نظر نمی رسد ابتلا پدران به دیابت تأثیر بارزی بر ایجاد دیابت در فرزندان آنها داشته باشد اما در مورد ابتلا مادران به دیابت اینگونه نیست. به گفته ی محققین : اگر چه هیچگونه تأثیر بارزی از ابتلا والدین به دیابت و تأثیر آن بر ابتلا کودکان به این بیماری دیده نشده است، اما برای اولین بار اطلاعات موجود نشان می دهد که علاوه بر ابتلا مادر به دیابت نوع 2، ابتلا مادران به دیابت نوع 1 ممکن است در بروز دیابت نوع 1 در مراحل بعدی زندگی تأثیر گذارد.

دانشمندان دریافتند که ابتلا مادر به دیابت نوع 2 می تواند بطور متوسط سبب تأخیر شروع دیابت نوع یک در کودکان تا 25/7 سال شود و ابتلا مادران به دیابت نوع 1 می تواند سبب تأخیر ابتلا کودکان به دیابت نوع یک تا 8/5 سال می شود.

نویسندگان معتقدند: ابتلا مادران به دیابت نوع 1 و دیابت نوع 2 سبب بالا رفتن سن ابتلا کودکان آنها به دیابت نوع یک از 7/13 ±9/22 سال(کودکانی که مادرانشان به دیابت مبتلا نبودند) به 8/16 ±6/28 سالمی شود. بنابراین بدون توجه به نوع دیابت مادر ، بیماری دیابت می تواند تأثیر محافظتی بر ابتلا کودک به دیابت داشته باشد.

محققین معتقدند که فاکتورهای تغذیه ای همانند فاکتورهای ژنتیکی نقش محافظتی بر ابتلا به دیابت دارند.

دانشمندان فرضیه ی انتقال اتوآنتی بادی از طریق جفت از مادران مبتلا به دیابت نوع 1 به فرزندانشان و تأثیرات ایمونولوژیک محافظتی بر ابتلا کودکان به دیابت را مطرح می کنند.

محدودیت های این تحقیق شامل فقدان اطلاعات در مورد فاکتورهای اجتماعی و اقتصادی شامل میزان تحصیلات و تک یا زوج والدینی است.

 در مورد کاهش میزان تولد نوزادان در میان جمعیتی که یکی از والدین به دیابت مبتلا می باشند،  چندین فرضیه وجود دارد. کاهش بارداری تنها دلیل افت میزان تولد در میان این افراد نیست . اگر چه در سالهای اخیر مراقبت های مادر و جنین بهبود چشمگیری داشته است، اما دانشمندان عنوان می کنند که ابتلا به دیابت نوع یک هنوز با عوارض بیشتر و نتایج ضعیف تری نسبت به بارداری در مادران غیر دیابتی همراه است.

 از این گذشته، از آنجائیکه دیابت نوع یک به عنوان یک عامل ژنتیکی و ارثی معرفی می شود این نگرانی می تواند یکی از دلایل کاهش باروری در افراد مبتلا به این نوع دیابت باشد.

منبع:    Diabetic Med.

 published online Feb,23,2012